Afgelopen week heb ik met een groep ondernemers van @vick en @sector 55 de schermsport beoefend en dat viel tegen.
Een spel van inzicht, timing en keuzes maken onder druk. Deze elementen zie ik dagelijks terug komen in loopbaanvragen.
In schermen draait alles om afstand. Te dichtbij? Dan ben je kwetsbaar, Te ver weg? Dan mis je kansen. In je werk geldt hetzelfde.
Sommige mensen blijven veilig op afstand: ze durven geen nieuwe rol te pakken, zichzelf niet zichtbaar te maken of te laten horen. Anderen gaan er juist te snel in, zonder goed te kijken naar de context.
Wat ik dan interessant vind: Waar sta jij in verhouding tot je werk?
Durf je dichterbij te komen wanneer het nodig is? Of is het tijd om juist even afstand te nemen en opnieuw te positioneren?
Een goede schermer valt niet blind aan. Eerst wordt de tegenstander gelezen: houding, ritme, intentie.
In je loopbaan betekent dit: niet meteen springen in elke discussie, op elke kans of vacature, maar eerst observeren.
Past dit bij mijn waarden en energie?
Zonder waarnemen wordt actie al snel reactie.
In schermen win je niet alleen door aan te vallen, maar juist ook door goed te verdedigen: pareren, meebewegen, het juiste moment afwachten. En dat heb ik ervaren, ‘alles gebeurt zo snel, dat behoeft echt training’. En zo is het ook met grenzen aangeven en comminuceren. Oefing baart kunst en ja ik werd er heel moe van.
In werk denken we vaak dat we altijd “vooruit” moeten. Maar soms is het krachtiger om: een grens aan te geven of een aanbod af te slaan. Niet elke kans is namelijk een goede kans!
Je kunt technisch nog zo goed zijn, maar zonder timing raak je niets.
Loopbaanbeslissingen werken net zo. Het gaat niet alleen om wat je doet, maar ook wanneer: Wanneer spreek je je uit?
En ik denk dat het de kunst is om niet altijd te winnen, maar om bewust te bewegen.
Dus de volgende keer dat je twijfelt over je werk, stel jezelf eens deze vraag:
Sta ik nu te ver weg, of juist te dichtbij?
Schroom niet om contact op te nemen als je eens wilt sparren, daar zijn we voor!
