Duizenden medewerkers in de hightechsector verliezen op dit moment hun baan. Achter elk getal zit een mens: iemand die afscheid neemt van collega’s, van ritme, van zekerheid en vaak ook van een belangrijk deel van zijn of haar identiteit. Voor hen is de impact direct, ingrijpend en zichtbaar.
Tegelijkertijd is er een andere groep die minder aandacht krijgt: de mensen die blijven.
Wie mag blijven, voelt vaak opluchting. Maar die opluchting gaat zelden zonder bijwerkingen. Veel blijvers ervaren:
-Schuldgevoel richting collega’s die moesten vertrekken
-Onzekerheid over hun eigen toekomst
-Spanning over veranderende rollen, teams en verwachtingen
De organisatie voelt ineens anders. Vertrouwde structuren verdwijnen, taken verschuiven en de vanzelfsprekendheid van “hier hoor ik thuis” raakt aangetast.
Blijvers worstelen met vragen als:
Waarom ik wel en zij niet? Ben ik de volgende? Wat betekent dit voor mijn werkdruk en ontwikkeling?
Deze zogenaamde ‘overlevingsschuld’ kan leiden tot verminderde motivatie, meer stress en zelfs vertrek. Juìst van mensen die de organisatie hard nodig heeft.
Zonder aandacht voor de emotionele kant ontstaat er een stille leegloop: mensen blijven fysiek, maar haken mentaal af.
Organisaties die alleen focussen op uitstroom, missen een cruciale schakel in hun herstel. De blijvers bepalen of de organisatie weer vertrouwen, energie en richting vindt.
Dat vraagt om open gesprekken, niet alleen over prestaties maar ook over impact, duidelijkheid over toekomst en ontwikkelmogelijkheden, ondersteuning bij heroriëntatie en loopbaanvragen
Niet iedereen die blijft, wil blijven. En niet iedereen die blijft, kan blijven in zijn huidige rol.
Als blijver mag je dit dus ook gaan erkennen, en dat is niet gek, zwak of ondankbaar, het is heel menselijk.
Als loopbaanbegeleider begeleid ik dagelijks mensen met een outplacement traject maar ookdiegene die niet boventallig zijn, maar zich wél zoekend voelen.
Wil jij eens een vrijblijvend gesprek? Plan direct een afspraak in mijn agenda
